Bijna kerst en voel me erg niet goed.Verdriet en manlief missen is weer zo groot.Eigenlijk had ik niet verwacht dat ik dit nog zou meemaken.Ik wilde zo graag niet meer leven .Soms werd ik wakker en ben verdrietig dat ik wakker werd ik wil voor eeuwig slapen.Niet en nooit meer wakker worden.Het leven is niet meer leuk echt niet! Probeer steeds weer nieuwe uitdaging te vinden om te doen en meestal lukt dat ook wel maar val altijd en altijd weer neer samen met mijn verdriet en het wordt ook steeds moeilijker ok iets nieuws te bedenken.Ook al omdat mijn handen zoveel pijn doen,mijn vingers vooral.
Ben soms zo bang dat ik blind word niet meer kan lopen en mijn handen niet  meer kan gebruiken.Dat samen met het verlies van mijn lief is toch wel genoeg om niet meer te leven?
We hebben een pracht van een kleindochter gekregen ze is nu 9 maanden.Nadeel is dat ze hier 800 kl.verweg wonen.Ik ga haar volgende week voor de tweede keer zien.

In 1983 zijn manlief en ik getrouwd op 25 augustus.Nu dus 36 jaar geleden.Wat waren we blij en gelukkig.
Eigenlijk is het zo bijzonder dat we elkaar hebben gevonden.
Twee mensen die zo compleet een paar werden.in elkaar smolten als een twee eenheid.
Alles is voorbij alle belofte zijn verbroken alleen de liefde,de liefde is niet voorbij.
Ik hou nog steeds heel veel van hem,misschien nog wel meer.
Het leven is ook niet echt leuk meer vind ik.
Er zijn dagen dat ik wakker wordt en daarvan baal.Ik hoop nog steeds  dat ik binnen kort voor eeuwig blijf slapen.

Ik verdwaal,steeds weer.
Ik ben opweg naar mijn oma en ken de weg op mijn duimpje.
Moet nog een stukje rechtdoor en dan links
Dan kan ik het huis van oma zien.
Maar als ik de hoek omsla is de weg
verandert de huizen zijn anders en heel hoog.
Ik loop terug maar alles is anders en ik
raak steeds verder van huis.

Het is niet echt het is een droom
Maar geen fijne droom
ik weet nietwaar ik heen moet
ik ben de weg kwijt.

Ook in mijn oude buurtje
Waar ik samen met mijn man en
kinderen woonde komt voorbij.
Ik moet de kinderen uit school halen
en verdwaal,ben alles kwijt alles ik weg.

Wat zou het betekenen?

Regel matig wordt ik overvallen door een groot verdriet.
Waarom is mijn lief er niet meer?
Het wordt niet minder maar steeds meer.
Dokter noemt het een depressie .
Verdriet wat overgegaan is in een depressie.
Onzin  verdriet is verdriet en geen depressie!
Ik dacht soms dat het anders zou gaan als er
bijv.een baby,een kleinkind zou komen.
Die is er ook gekomen en dat is fijn en mooi.
Ze wonen alleen hier 800 kl.vandaan.
zovaak zie ik ze dus niet...
En dat isook weer verdriet!
Ik mis de aan raking van dat mooie lijfje.
Moet alweer huilen.

Het is erg om iemand te missen.In mijn stoutste dromen heb ik me niet kunnen voorstellen hoe erg.
Het is ook niet uit te leggen ,  niet te beschrijven hoeveel pijn en verdriet het met je doet.

Pas kwam ik een foto tegen .Wat een griezel dacht ik nog totdat ik tot de ontdekking kwam dat het tkrg was..
Ik griezel er nog van.

Zonder jouw hand in de mijne
gaan alle treinen voorbij
en zal er niks gebeuren
van het wonder.
Nee ik kan niet zonder
niet zonder jouw hand
naar  het land aan de
andere kant
van de spiegel.